ફૂલોની દુનિયા (મુકતકો)

(૧)

આનંદમાં લહેરાય છે ફૂલોની દુનિયા,

મંદ-મંદ હસી જાય છે ફૂલોની દુનિયા.

‘સાગર’ આ ફૂલોને દુ:ખની ક્યાં ખબર!

નિત નવા પ્રેમે રોપાય છે ફૂલોની દુનિયા.

(૨)

સૂર-સૂરમાં મિલાવે તાલ ફૂલોની દુનિયા.

કણ-કણમાં ફેલાવે વ્હાલ ફૂલોની દુનિયા.

‘સાગર’ આ દુનિયાની જુઓ વિશાળતા,

આ જગમાં માલામાલ ફૂલોની દુનિયા.

- 'સાગર' રામોલિયા

મીરાં અને હું (ગીત)

મીરાંને મળ્યો કા’ન, મને અક્ષર મળ્યા,

બંને ધરતાં ધ્યાન, મને અક્ષર મળ્યા.

        મીરાં કા’નની પ્રેમદીવાની,

                હું દીવાનો અક્ષરનો;

        બંનેનો તો એક જ ભાવ,

                આનંદ મળે જીવતરનો,

બંને કરીએ ગાન, મને અક્ષર મળ્યા,

મીરાંને મળ્યો કા’ન, મને અક્ષર મળ્યા.

        કા’નનાં ગુણ ગાવામાં મીરાં,

                શુદ્ધબુદ્ધ પણ ગુમાવે;

        હું પણ બનું કલ્પનામાં મસ્ત,

                અક્ષરો જ નજરે આવે,

એ વિના જગ વેરાન, મને અક્ષર મળ્યા,

મીરાંને મળ્યો કા’ન, મને અક્ષર મળ્યા.

- ‘સાગર’ રામોલિયા

વૃક્ષોને ન કાપો (ગીત)

(રાગ : યહ દેશ હૈ વીર જવાનો કા)

હે..... હે..... હે હે હે

આ વૃક્ષો પૃથ્વીની શોભા છે,

કુદરતની રૂડી આભા છે,

આ વૃક્ષોને લોકો...

આ વૃક્ષોને લોકો ન કાપો,

પાણી, ખાતર, રક્ષણ આપો.

હે..... હે..... હે હે હે

એ મસ્ત બનીને ઝૂમે છે,

હવાને કેવાં ચૂમે છે,

એ વાદળને નજીક...

એ વાદળને નજીક ખેંચે છે,

ખુશી દુનિયામાં વહેંચે છે.

હે..... હે..... હે હે હે

પક્ષીને ઝૂલાવે ઝૂલાથી,

સુગંધ ફેલાવે ફૂલોથી,

એ આપે છે ઠંડક...

એ આપે છે ઠંડક દુનિયાને,

આનંદ મળે છે રુદિયાને.

હે..... હે..... હે હે હે

કુદરતનો મિજાજ છે એ,

સંગીતનો રૂડો સાઝ છે એ,

એ રોજ નવાં...

એ રોજ નવાં ગીતો ગાય છે,

સૂરીલી સરગમ છેડાય છે.

હે..... હે..... હે હે હે

દુનિયાનાં રક્ષણહાર છે એ,

જીવોનાં તારણહાર છે એ,

એ વૃક્ષોને કદીયે...

એ વૃક્ષોને કદીયે ન કપાય,

દેવોની જેમ પૂજા કરાય.

-          ‘સાગર’ રામોલિયા

http://www.youtube.com/watch?v=iPcpKRyZ8_o&feature=plcp

ચાંદરડું (કાવ્ય)

એક ચાંદરડું બારીમાંથી ઘરને અજવાળી ગયું,

હું મથ્યો સૂરજ થવા, તોયે ઘરમાં અંધારું થયું.

*

ટમટમતો તારલિયો નાનો, રોજ મારગ ચીંધે,

આગળ વધવા તત્પર થયો, અનેક નજરું વીંધે.

*

પવનની લહેરખી એક, ઘણું બધું ઉડાડી ગઈ,

મેં ફૂંક મારી તણખલાને, મારી જ બૂરી વલે થઈ.

*

એક અંગારો આગનો નાનો, કેવી આગ લગાડી ગયો,

કામ ન આવ્યો હું ક્યાંય, બળી-બળીને ભલે રાખ થયો.

*

પાણીનું બુંદ નાનકડું, તરસમાં કરાવે હાશકારો,

હું ‘સાગર’ ભલેને થયો, સ્વાદ મારો રહ્યો ખૂબ ખારો.

*

- ‘સાગર’ રામોલિયા

નેતા આવ્યા! (રમૂજ કાવ્ય)

રસ્તાઓ પૂરા કરો બંધ, નેતા આવ્યા!

સુરક્ષાનો કરો પ્રબંધ, નેતા આવ્યા!

*

બસોના રુટ અટકાવો, નેતા આવ્યા!

મુસાફરોને રઝડાવો, નેતા આવ્યા!

*

મેદની ઉપાડી લાવો, નેતા આવ્યા!

ભૂખે-તરસે તડપાવો, નેતા આવ્યા!

*

વિકાસનાં થશે ભાષણ, નેતા આવ્યા!

લોકો કરશે ગણગણ, નેતા આવ્યા!

*

પેકેજથી મલકશે મુખ, નેતા આવ્યા!

હકીકતથી થશે દુ:ખ, નેતા આવ્યા!

*

માનો, આખી છે સરકાર, નેતા આવ્યા!

ભલેને લાગે તીક્ષ્ણ ધાર, નેતા આવ્યા!

*

‘સાગર’ નેતા ઈ તો નેતા, નેતા આવ્યા!

ભલેને ગમે-તેવું કહેતા, નેતા આવ્યા!

*

- (નોંધ : આ રચના રમૂજ માટે લખેલ છે. માથે ન ઓઢવું.)

- ‘સાગર’ રામોલિયા

મને નેતા થવાનો ભય છે

ક્યાં કોઈ આશય છે, મને નેતા થવાનો ભય છે,

ક્યાં હજુ તો વય છે, મને નેતા થવાનો ભય છે.

કેમ મિલાવું  તાલ ભ્રષ્ટાચારની મહેફિલમાં,

લથડાતો લય છે, મને નેતા થવાનો ભય છે.

કાચો પડું હું મદિરા, જુગાર, લલનાઓમાં,

નશો ચડાવે પય છે, મને નેતા થવાનો ભય છે.

(પય=દૂધ, પાણી)

નથી શીખ્યો દાવ-પેચ-છટકબારીની રમતો,

ક્યાં લોહીમાં નય છે, મને નેતા થવાનો ભય છે.

(નય=રાજનીતિ)

છોડી દે ‘સાગર’ આવા નેતાનાં સપનાં જોવાનું,

મોટો તે આમય છે, મને નેતા થવાનો ભય છે.

(આમય=રોગ)

- ‘સાગર’ રામોલિયા

ઈશ્વરને પૂછો!

સૃષ્ટિ કેમ રચાય, ઈશ્વરને પૂછો!

રંગો કેમ ભરાય, ઈશ્વરને પૂછો!

માનું મુખ જોઈ નાના-અબુદ્ધ બાળનું,

મુખ કેમ મલકાય, ઈશ્વરને પૂછો!

ચાલે, તરે, સરકે, ઊડે જેવા ભેદ,

કેવી રીતે પડાય, ઈશ્વરને પૂછો!

અમીબાથી વ્હેલ સુધીના સજીવોને,

ભોજન કેમ અપાય, ઈશ્વરને પૂછો!

કદીક ‘સાગર’ સામાન્ય ઈચ્છાઓને,

ભોંમાં કેમ ધરબાય, ઈશ્વરને પૂછો!

- ‘સાગર’ રામોલિયા

લે લેતો જા! (હઝલ)

કર્યો છે મેં ઘા, લે લેતો જા!

ખોટી પાડી હા? લે લેતો જા!

નો’તી અક્કલ ને પડ્યો આડો,

યાદ આવી ગઈ મા? લે લેતો જા!

ગદ્ધા જેવી બૂમો કાં પાડે?

કૈં તો સાચું ગા, લે લેતો જા!

બીજાનું લેવામાં બાકી કૈં રાખ્યું?

ક્યાં(ય) પાડી’તી ના? લે લેતો જા!

‘સાગર’ પંચાતમાં ભાગ્યું ટાણું,

જા ઘર ભેગો થા, લે લેતો જા!

- ‘સાગર’ રામોલિયા

એઈ, કાનુડા!

(૧)

 એઈ, કાનુડા!

હવે તું જન્મ લઈને

લીલાઓ કરીશ,

તો છાની નહિ રહે,

કારણ કે,

તરત જ મોબાઈલથી

તેની જાણ

દરેક ખૂણે થઈ જશે!

(૨)

 એઈ, કાનુડા!

તું જન્મ લઈને

કેટલા કંસને મારીશ?

કારણ કે,

અત્યારે

દરેક મનમાં

અનેક કંસ

બેઠેલા છે...

- ‘સાગર’ રામોલિયા

ધરાયો છે? (હઝલ)

કરીને એ ઉધારી ખૂબ, ભાગીને છુપાયો છે,

ઘણી જગ્યા છુપાયો ને ગમાણેથી વળાયો છે.

અહીં માગે તહીં માગે, બધે માગે બધે ભાગે,

ભરીને ફાંદ પડ્યો છે, છતાંયે ક્યાં ધરાયો છે?

પછાડે પગ, હલાવે ડોક, ગાંડી દોટ મૂકે એ,

કહે ચાલાક પોતાને, ‘ઢ’ તો તોયે ગણાયો છે.

‘સ’ તો સંગીતનો જાણે નહીં ને રાગડા તાણે,

ગધેડા કાન ઢાંકે, રાગ એવો તો રચાયો છે.

રહે મન માખ જેવું, ડંખ સૌને મારતો ‘સાગર’,

ઘણો દોડ્યો છતાંયે, જાળમાં પૂરો ફસાયો છે.

- ‘સાગર’ રામોલિયા

ટીંગાય છે (ગઝલ)

આ આમ શાને માંયલો મૂંઝાય છે,

ધરપત અહીં સૌ, રોજ આપી જાય છે.

એ ઝાડને કોઈ કદી કાપી જશે,

જે આજ મોટા હેતથી રોપાય છે.

દીવાલને પણ ભાર મારો લાગશે,

મારી છબી તેના ઉપર ટીંગાય છે.

પાણી પહેલા પાળ બાંધી રાખવી,

આયોજનો આવા બધે ગંધાય છે.

આત્માતણો ‘સાગર’ હવે દીવો કરો,

આ બંધ આંખે ક્યાં જરા દેખાય છે?

- ‘સાગર’ રામોલિયા

સપનાં (ગઝલ)

લાગણીનો સાર સંસાર છે સપનાં,

દેવની દીધેલ પતવાર છે સપનાં.

મૃગજળ જોઈ રણે જીવડો ટકતો,

જીવવાનો એમ આધાર છે સપનાં.

શોકમાં આવી હરખ તે ભરી દેતાં,

જિંદગીનો એ ચમત્કાર છે સપનાં.

રાજવી ખુદ છે ત્રણે લોકનો મોટો,

રોજ મળતો રાજદરબાર છે સપનાં.

થાય ‘સાગર’ રોજ મન સાથ અથડામણ,

કવિકલમનો ઉચ્ચ રણકાર છે સપનાં.

- ‘સાગર’ રામોલિયા

આવ્યો છું (હઝલ)

માનતા નહિ કોઈ ધમાલ લઈ આવ્યો છું,
ને માનો તો બગડેલો ફાલ લઈ આવ્યો છું.

ચૂમી તો જુઓ, દાંત ખાટા થઈ જશે,
પરસેવે રેબઝેબ ગાલ લઈ આવ્યો છું.

ત્રેવડ નથી કોઈ મારો વાળ વાંકો કરે!
જુઓ કેવી લીસી લીસી ટાલ લઈ આવ્યો છું!

બાજુમાં તો ચાલી જુઓ, નીચે જઈ પડશો,
આમ-તેમ ફંગોળાતી ચાલ લઈ આવ્યો છું.

‘સાગર’ ગમે તેવું કહો, અસર નહિ થાય,
બંને કાનમાં હું હડતાલ લઈ આવ્યો છું.

- ‘સાગર’ રામોલિયા

વરસાદ આવે (મોનોઈમેજ કાવ્ય)

(1)
કદીક
દુર્વાસાના શાપની જેમ
કદીક
ઘરડા-માંદા બળદની જેમ
આવે વરસાદ.
(2)
કબરમાં સૂતેલ
મડદામાં પણ
જગાવવી હોય તરસ,
એ રીતે 
આવે કદીક.
(3)
બાષ્પીભવનમાં
બાકી રહેલી
ખારાશને લીધે
સમુદ્ર જ્યારે
ઉલ્ટી કરવા લાગે,
ત્યારે માંડ આવે.
(4)
વૃક્ષો
નગ્ન બની
શરમ છોડે ત્યારે
આ બેશરમી આવે.
(5)
પોતાને
કર્ણ માનતો એ
જીવ મરે ત્યારે
દાન દેવા આવે.
(6)
વાદળમાં સંતાઈ
રમે સંતાકૂકડી,
પકડનાર થાકે
બેભાન બને ત્યારે
આવે લુચ્ચો વરસાદ.
(7)
ઘનઘોર
બન્યું હોય આભ,
તોયે ટીપે ટીપે આવે,
જાણે
મગર આંસુ પાડે.....


- ‘સાગર’ રામોલિયા

મૃગજળ (મોનોઈમેજ કાવ્ય)

(1)
વણભેદાયેલો
અભિમન્યુનો
સાતમો કોઠો
એટલે મૃગજળ.
(2)
મૃગજળ
બની ગયેલ વિદ્યા
એકલવ્યે મેળવી
ને
કર્યો ભંગ
કુદરતી નિયમનો.
(3)
મૃગજળ
એટલે
કાળની થપાટોમાં
અસ્ત પામેલ
જળનું અસ્તિત્વ.
(4)
ખુલ્લી આંખનું
બનીને સ્વપ્ન
મનોભૂમિ પર છવાતું
ને આંખ બંધ થતાં
હતું – ન હતું...
(5)
મૃગજળમાં જીવવું
વિલીન થવું,
વણલખ્યો
સંસારી નિયમ.

- ‘સાગર’ રામોલિયા