માણસ જુઓ કેવો!

કાચા કાનનો માણસ જુઓ કેવો!
ભૂલ્યા ભાનનો માણસ જુઓ કેવો!

આકાશે જઈ પડ્યો નશો નીચે,
પીધા પાનનો માણસ જુઓ કેવો!

વાગ્યો છે ફડાકો કાળનો તેને,
રૂઠ્યા ધાનનો માણસ જુઓ કેવો!

સંગાથે ન કોઈના રહી શક્યો,
ભાગ્યા માનનો માણસ જુઓ કેવો!

બેસૂરી બનાવી જિંદગી 'સાગર',
તૂટ્યા તાનનો માણસ જુઓ કેવો!

- 'સાગર' રામોલિયા

રાખે છે

મજાની જાતને બેહાલ રાખે છે,
ચડાવી રંગ આંખો લાલ રાખે છે.

ખબર તેને હશે ડફણાં પડે એવી,
લગાવી તેલ રીઢી ખાલ રાખે છે.

થવાનો હોય જાણે જાતિમાં બદલો,
ગધેડાં નાર જેવી ચાલ રાખે છે.

નથી નાણું છતાં દેખાવ છે મોટો,
ઘસીને અસ્તરો તે ટાલ રાખે છે.

ગતાગમ આમ તો 'સાગર' નથી ઝાઝી,
તમાચો જ્યાં પડે ત્યાં ગાલ રાખે છે.

- 'સાગર' રામોલિયા

આડા નડે

કરમ-બુંધિયાર બધે આડા નડે,
ભેંસને દોહવા જતાં પાડા નડે.

બાયલા પણ આગળ વધવા મથે,
રસ્તા ઉપર પડેલા ખાડા નડે.

દારૂડિયાને એમ ખૂબ પીને ઊડું,
ને સરકારી નિયમોના વાડા નડે.

દુર્બળને શાંતિથી જીવવાનો શોખ,
ગુંડા પહેલવાનના અખાડા નડે.

‘સાગર’ને નીકળવું છે સારા કામે,
વચ્ચે રોજ બલા જેવા બિલાડા નડે.

- ‘સાગર’ રામોલિયા

લટકાં-ઝટકાં

દોસ્ત! મારો નહિ ખોટાં લટકાં,
મૂકી દેશે માથે કોઈ મટકાં.

સારું નથી દર દર ભાટકવું,
કીડીના દેશમાં લાગે ચટકાં.

બાપની જાગીર બધે ન ચાલે,
ખોટી જગ્યાએ મારે કોઈ ફટકા.

કોઈને કણું જાણીને ન જોવા,
આંખમાં નકામા રહે ખટકાં.

'સાગર' સંસારે આવી ભરાણા,
બલાથી બચવાના ક્યાં છે છટકાં?

- 'સાગર' રામોલિયા

ગધેડીની જાન આવી

આવી રે, ભાઈ! આવી, ગધેડીની જાન આવી,
ગધા વરને લાવી, ગધેડીની જાન આવી.

હોંચી હોંચી શરણાઈના રેલાયા છે સૂર,
દીધું ગામ ગજાવી, ગધેડીની જાન આવી.

ઉકરડાએ આપ્યો પાવડર ઉછીનો,
મોઢે તેને લગાવી, ગધેડીની જાન આવી.

કૂતરાઓએ ડીસ્કો કર્યો, ભુંડે ગાયાં ગીત,
ઘોડે પૂંછ પટાવી, ગધેડીની જાન આવી.

'સાગર' તો મનની વાત મનમાં બાફતો,
બલાએ વાત ચગાવી, ગધેડીની જાન આવી.

- 'સાગર' રામોલિયા

એક કવિની લગ્ન વિષયક જાહેરાત

હોય તૂટેલ તાર, જોઈએ ન એ,
જો મગજ હોય ચાર, જોઈએ ન એ.

એમની બકબકે મળી રે' કલ્પના,
શાંત છે જે અપાર, જોઈએ ન એ.

શોધતા થાય પગ ભલેને થાંભલા,
આવતી હો' ધરાર, જોઈએ ન એ.

કલ્પનામાં રહી ભૂલે સંસારને,
હોય સાહિત્યકાર, જોઈએ ન એ.

સૂકલકડી શરીર છે 'સાગર'તણું,
તોયે ઝીલે ન ભાર, જોઈએ ન એ.

- 'સાગર' રામોલિયા

ટકોરે ટકોરે

જિંદગી આ વેડફાય ટકોરે ટકોરે,
વાંદરવેડાં કરાય ટકોરે ટકોરે.

કબરમાં દાટો કે શબને બાળી નાખો,
મરતાં બધા ભુલાય ટકોરે ટકોરે.

બીજાનું જોઈ લાગતી અંતરમાં આગ,
જાતને બાળી નખાય ટકોરે ટકોરે.

'સાગર' રુંવે રુંવે ચેતી રહેવું પડે,
બલા વળગતી જાય ટકોરે ટકોરે.

- 'સાગર' રામોલિયા

જિંદગી

સ્વાદને પારખવાનું ચૂકી જિંદગી,
હતી ભલેને આ ખધળૂકી જિંદગી.

આગળ વધવા માર્ગ લીધો સાંકડો,
ઘસાઈને બની ગઈ ભૂકી જિંદગી.

આંકડા લગાવ્યા ને ફસાયા સટ્ટામાં,
'ભાઈ'ના ઘેર ગીરવે મૂકી જિંદગી.

ઉકરડા છે દરેકના મોટા ભોમિયા,
ગધાની પૂંછડી જેવું ઝૂકી જિંદગી.

'સાગર' મારી બલાને સમજાવે કોણ?
આધુનિકતામાં બની સૂકી જિંદગી.

- 'સાગર' રામોલિયા

સતત

ભમરો બનીને ખોતર્યા કરે સતત,
લેંઘાની ધૂળ થઈ ખર્યા કરે સતત.

ગાળોના વરસાદથી ભરાય નદીઓ,
તેમાં ડૂબીને રોજ મર્યા કરે સતત.

સુગંધ ફેલાવવાનું નસીબમાં નથી,
દુર્ગંધ ભેગી લઈ ફર્યા કરે સતત.

માનવજીવન જીવતાં ન આવડયું,
ઢોર બની ગંદકી ચર્યા કરે સતત.

‘સાગર' ઠરીઠામ થવા મોકો ન મળે,
બલા અહીં ઉચાળા ભર્યા કરે સતત.

- ‘સાગર' રામોલિયા

શિખામણ

એક બાજુ દારૂ, એક બાજુ કોલા,

એથી તો શરીર થઈ ગયાં પોલાં.

જવાની જગ્‍યાએ ફેંકયા હોય બોંબ,

પછી જયાં જાય ત્‍યાં ખાય હડદોલાં.

વ્‍યસન કામ ન કરવાનું થયું,

કરવું પડે કામ તો ખાય ઝોલાં.

આવે જરૂરિયાતે કરી મોં વીલું,

પછી તારે ને મારે કેટલાં તોલાં!

મન કહે ‘સાગર' હદમાં રહે,

હદ બહાર કૂતરાં છોડે ગોલા.

- ‘સાગર' રામોલિયા

મળે છે

જન્મોના તપે આ અવતાર મળે છે,
પાંચ ૠતુની વાટે બહાર મળે છે.

જોયા વિના દિન-રાત કરતાં કામ,
એવાને આ જગમાં આહાર મળે છે.

જિંદગી આખી કાંટામાં પડયા રહે,
એવાને મરણે ગુલઝાર મળે છે.

સારા બનવા જેઓ મથે જગતમાં,
ડગે ડગે એને ખાંડાધાર મળે છે.

જીવતા સામે નજર ન થતી હોય,
અંતે એવાને કાંધિયા ચાર મળે છે.

'સાગર' જે તડપે એને કોઈ ન મળે,
અમુકને માણસો ધરાર મળે છે.

- 'સાગર' રામોલિયા

આવું નહિ તારા લાગમાં

આમ તો હું આવું નહિ તારા લાગમાં,
બહાર બનું તો આવું તારા બાગમાં.

સપનાં જોઈને કર નહિ ઉજાગરા,
શાંતિથી ઊંઘી જા, ખોટી રીતે જાગમાં.

મસ્ત બનીને જો આલાપ છેડી દે તું,
ગીત બનીને આવીશ તારા રાગમાં.

મેળવી લઈશ હું મારા નસીબનું,
લઈ લે, જે હોય તારા નિજ ભાગમાં.

આવી શકે 'સાગર' કોના બંધનમાં?
એતો એ જાણે, જેના હોય સુહાગમાં.

- 'સાગર' રામોલિયા

કવિ કરે વિચાર

આ રૂડો છે અવતાર, કવિ કરે વિચાર,
બની જઈ એકાકાર, કવિ કરે વિચાર.

દુકાળ શબ્દનો નહિ પડે કદી અહીં,
મોટો છે જ્યાં ધીરધાર, કવિ કરે વિચાર.

કલ્પનારૂપી પીંછીથી પૂરે રંગો અનેરા,
છે આત્માનો ચિત્રકાર, કવિ કરે વિચાર.

પાનખરી મારની અસર ભલે હો' ભારે,
ખીલવી દેતો બહાર, કવિ કરે વિચાર.

'સાગર' જો વિચાર એક હોય તો ઠીક છે!
લઈ મોટી વણઝાર, કવિ કરે વિચાર.

- 'સાગર' રામોલિયા

તોયે અમે કવિ

કલ્પનાના રસ્તે પહોંચેલા, તોયે અમે કવિ,
ને પછી કદી ન અટકેલા, તોયે અમે કવિ.

શબ્દ-શબ્દની રમત રમતાં શબ્દ સંતાયા,
ભાન ભૂલી જઈ ભટકેલા, તોયે અમે કવિ.

સમાજમાં જુલમનું પલ્લું જો ઢળવા લાગે,
બન્યા ત્યારે ખૂંટો છટકેલા, તોયે અમે કવિ.

'સાગર' અમે તો અમારી મસ્તીના દીવાના,
ભલે કહે સૌ હરખઘેલા, તોયે અમે કવિ.

-'સાગર' રામોલિયા

બાળક

(૧)
ઈશ્વરનું રૂપ બાળક,
રહે નહિ ચૂપ બાળક.
આદેશો આપતું રહેતું,
જાણે કોઈ ભૂપ બાળક.
(૨)
ધૂળ સાથે રમે બાળક,
ભેદ વિના ભમે બાળક.
'સાગર' મેલું-ઘેલું હોય,
તોયે સૌને ગમે બાળક.

- 'સાગર' રામોલિયા