ટકોરે ટકોરે

જિંદગી આ વેડફાય ટકોરે ટકોરે,
વાંદરવેડાં કરાય ટકોરે ટકોરે.

કબરમાં દાટો કે શબને બાળી નાખો,
મરતાં બધા ભુલાય ટકોરે ટકોરે.

બીજાનું જોઈ લાગતી અંતરમાં આગ,
જાતને બાળી નખાય ટકોરે ટકોરે.

'સાગર' રુંવે રુંવે ચેતી રહેવું પડે,
બલા વળગતી જાય ટકોરે ટકોરે.

- 'સાગર' રામોલિયા

જિંદગી

સ્વાદને પારખવાનું ચૂકી જિંદગી,
હતી ભલેને આ ખધળૂકી જિંદગી.

આગળ વધવા માર્ગ લીધો સાંકડો,
ઘસાઈને બની ગઈ ભૂકી જિંદગી.

આંકડા લગાવ્યા ને ફસાયા સટ્ટામાં,
'ભાઈ'ના ઘેર ગીરવે મૂકી જિંદગી.

ઉકરડા છે દરેકના મોટા ભોમિયા,
ગધાની પૂંછડી જેવું ઝૂકી જિંદગી.

'સાગર' મારી બલાને સમજાવે કોણ?
આધુનિકતામાં બની સૂકી જિંદગી.

- 'સાગર' રામોલિયા

સતત

ભમરો બનીને ખોતર્યા કરે સતત,
લેંઘાની ધૂળ થઈ ખર્યા કરે સતત.

ગાળોના વરસાદથી ભરાય નદીઓ,
તેમાં ડૂબીને રોજ મર્યા કરે સતત.

સુગંધ ફેલાવવાનું નસીબમાં નથી,
દુર્ગંધ ભેગી લઈ ફર્યા કરે સતત.

માનવજીવન જીવતાં ન આવડયું,
ઢોર બની ગંદકી ચર્યા કરે સતત.

‘સાગર' ઠરીઠામ થવા મોકો ન મળે,
બલા અહીં ઉચાળા ભર્યા કરે સતત.

- ‘સાગર' રામોલિયા

શિખામણ

એક બાજુ દારૂ, એક બાજુ કોલા,

એથી તો શરીર થઈ ગયાં પોલાં.

જવાની જગ્‍યાએ ફેંકયા હોય બોંબ,

પછી જયાં જાય ત્‍યાં ખાય હડદોલાં.

વ્‍યસન કામ ન કરવાનું થયું,

કરવું પડે કામ તો ખાય ઝોલાં.

આવે જરૂરિયાતે કરી મોં વીલું,

પછી તારે ને મારે કેટલાં તોલાં!

મન કહે ‘સાગર' હદમાં રહે,

હદ બહાર કૂતરાં છોડે ગોલા.

- ‘સાગર' રામોલિયા

મળે છે

જન્મોના તપે આ અવતાર મળે છે,
પાંચ ૠતુની વાટે બહાર મળે છે.

જોયા વિના દિન-રાત કરતાં કામ,
એવાને આ જગમાં આહાર મળે છે.

જિંદગી આખી કાંટામાં પડયા રહે,
એવાને મરણે ગુલઝાર મળે છે.

સારા બનવા જેઓ મથે જગતમાં,
ડગે ડગે એને ખાંડાધાર મળે છે.

જીવતા સામે નજર ન થતી હોય,
અંતે એવાને કાંધિયા ચાર મળે છે.

'સાગર' જે તડપે એને કોઈ ન મળે,
અમુકને માણસો ધરાર મળે છે.

- 'સાગર' રામોલિયા

આવું નહિ તારા લાગમાં

આમ તો હું આવું નહિ તારા લાગમાં,
બહાર બનું તો આવું તારા બાગમાં.

સપનાં જોઈને કર નહિ ઉજાગરા,
શાંતિથી ઊંઘી જા, ખોટી રીતે જાગમાં.

મસ્ત બનીને જો આલાપ છેડી દે તું,
ગીત બનીને આવીશ તારા રાગમાં.

મેળવી લઈશ હું મારા નસીબનું,
લઈ લે, જે હોય તારા નિજ ભાગમાં.

આવી શકે 'સાગર' કોના બંધનમાં?
એતો એ જાણે, જેના હોય સુહાગમાં.

- 'સાગર' રામોલિયા

કવિ કરે વિચાર

આ રૂડો છે અવતાર, કવિ કરે વિચાર,
બની જઈ એકાકાર, કવિ કરે વિચાર.

દુકાળ શબ્દનો નહિ પડે કદી અહીં,
મોટો છે જ્યાં ધીરધાર, કવિ કરે વિચાર.

કલ્પનારૂપી પીંછીથી પૂરે રંગો અનેરા,
છે આત્માનો ચિત્રકાર, કવિ કરે વિચાર.

પાનખરી મારની અસર ભલે હો' ભારે,
ખીલવી દેતો બહાર, કવિ કરે વિચાર.

'સાગર' જો વિચાર એક હોય તો ઠીક છે!
લઈ મોટી વણઝાર, કવિ કરે વિચાર.

- 'સાગર' રામોલિયા

તોયે અમે કવિ

કલ્પનાના રસ્તે પહોંચેલા, તોયે અમે કવિ,
ને પછી કદી ન અટકેલા, તોયે અમે કવિ.

શબ્દ-શબ્દની રમત રમતાં શબ્દ સંતાયા,
ભાન ભૂલી જઈ ભટકેલા, તોયે અમે કવિ.

સમાજમાં જુલમનું પલ્લું જો ઢળવા લાગે,
બન્યા ત્યારે ખૂંટો છટકેલા, તોયે અમે કવિ.

'સાગર' અમે તો અમારી મસ્તીના દીવાના,
ભલે કહે સૌ હરખઘેલા, તોયે અમે કવિ.

-'સાગર' રામોલિયા

બાળક

(૧)
ઈશ્વરનું રૂપ બાળક,
રહે નહિ ચૂપ બાળક.
આદેશો આપતું રહેતું,
જાણે કોઈ ભૂપ બાળક.
(૨)
ધૂળ સાથે રમે બાળક,
ભેદ વિના ભમે બાળક.
'સાગર' મેલું-ઘેલું હોય,
તોયે સૌને ગમે બાળક.

- 'સાગર' રામોલિયા

મૌન (અછાંદસ)

ગાંધીજીની પુણ્યતિથિએ
જ્યારે પાળ્યું
બે મિનિટનું મૌન,
ત્યારે
ગાંધીજી આવ્યા સ્વપ્નમાં
ને બોલ્યા,
તમે બધા મૂગા કેમ બેઠા છો?
જવાબ આપવા
મેં ખોલ્યું મુખ,
ત્યાં બે મિનિટ પૂરી થઈ...

- 'સાગર' રામોલિયા

ફૂલ

સુગંધથી ખબર ફેલાવતું ફૂલ,

નિત નવી સવારીએ આવતું ફૂલ.

મધમાખી-ભમરા છડીદાર તેના,

રાહી-અ-રાહીને લલચાવતું ફૂલ.

વાદળોને નચાવી વગડાવ્યા ઢોલ,

મંદ-મંદ હસીને હસાવતું ફૂલ.

નાકને બનાવી દે દિવાના પોતાનાં,

આરોહ-અવરોહ કરાવતું ફૂલ.

અનેરાં છે રૂપ, એની અનેરી અદા,

નજર નાખો તો ભરમાવતું ફૂલ.

સુગંધના 'સાગર'માં ડૂબી મહાલો,

અજાયબ ખેલ ત્યાં ખેલાવતું ફૂલ.

-'સાગર' રામોલિયા

પતંગો ઊડે સખીની વાતમાં

સખી તારી વાતડીમાં પતંગો ઊડે,
પતંગો ઊડે આભ-ધરતીને સાંધે,
સખી તારી...
ખાલી મનમાં નવો ઉમંગ ભરવા,
મીઠી મીઠી વાતોથી મનને હરવા,
લાગણીથી લાગણીના તંતુને બાંધે,
સખી તારી...
તલસાંકળી, મમરાના લાડુ લીધા,
ખુશ રહીને ખુશીનાં અમૃત પીધાં,
બધે માનવતાનાં મિષ્ટાન્ન રાંધે,
સખી તારી...
સંપનો બાગ કેવો લાગે અનેરો,
સહકારના આયનામાં ખીલે ચહેરો,
પછી ઉકેલ મળી જાય વાંધે-વાંધે,
સખી તારી...

- 'સાગર' રામોલિયા

સપનું ઉગ્યું

ઝડી પડી ને સપનું ઉગ્યું,
વાત ઘડી ને સપનું ઉગ્યું.

કોઈ કળી ભરપાનખરે,
આંખે ચડી ને સપનું ઉગ્યું.

કોઈ અલગારી ગીત રચે,
મળી કડી ને સપનું ઉગ્યું.

કોઈ અજનબી આવવાની,
સુણી છડી ને સપનું ઉગ્યું.

ચાંદની રાતે સુંદર પળે,
રાત રડી ને સપનું ઉગ્યું.

'સાગર' જીવરૂપી કાપડની,
વાળી ગડી ને સપનું ઉગ્યું.

- 'સાગર' રામોલિયા

વિચારનું મંથન

મસ્તિષ્કમાંથી બહાર, નીકળવા મથે વિચાર,
નવો સજવા શૃંગાર, નીકળવા મથે વિચાર.

કાળ કોટડીમાં પૂરાયેલો ગયો હતો મૂંઝાય,
બની જવા છટાદાર, નીકળવા મથે વિચાર.

મગજરૂપી ગોખલામાં લાગી એને સંકડાશ,
જુદો પામવા આકાર, નીકળવા મથે વિચાર.

દુનિયા આગળ દોડે, તો કેમ રાખવી ધીરજ,
થઈ જવા હારોહાર, નીકળવા મથે વિચાર.

'સાગર' દુનિયાદારીના ભાનમાં રહેવા કાજ,
ઉમંગ લઈ અપાર, નીકળવા મથે વિચાર.

- 'સાગર' રામોલિયા

ઝંખના (મુક્તકો)

(૧)
ઝંખના ઝળહળે ને તું અંધકારમાં,
ઝંખી તને સાંજે તો તું મળે સવારમાં
'સાગર' ઝંખી ઝંખી થઈ ગયો બેહાલ,
ફરતી મૂર્તિ બન્યો જાણે તારા પ્યારમાં.
(૨)
યાદ તારી આવી ને ટળવળી ઝંખના,
મનની દીવાલોમાં ખળભળી ઝંખના.
'સાગર'ને શ્વાસ લેવાની ફુરસદ ક્યાં?
રુંવે રુંવે આજ તો સળવળી ઝંખના.
- 'સાગર' રામોલિયા